۱۴۰۰/۰۱/۲۰

Rely on me

 به‌نظرم یکی از مهم‌ترین کارهایی که آدم می‌تواند برای اطرافیانش انجام دهد این است که به آنها اطمینان خاطر بدهد "تنها نیستند". 

انسانها بیش از خودِ تنهایی، فکر تنهایی و رهاشدگی می‌ترساندشان. 

حس "وانهادگی" شاید عمیق‌ترین رنجی باشد که ممکن است آدمی دچارش شود، لااقل برای من که در مقطعی از زندگی تجربه‌اش کردم.

آدمی نیاز دارد کسی را داشته باشد که به او مثل "کوه" تکیه کند. بی‌قضاوت و بی‌چشمداشت. 



 


۳ نظر:

  1. فکر نمی کنم هیچ کس در دنیا کسی را داشته باشد که مثل کوه بهش تکیه کند،اگر کسی چنین نیازی در خودش حس می کنه به نظر من دو راه داره:یا به خودش تکیه کنه یا به قدرت برتر از انسان و نیروهای ناشناخته در طبیعت تکیه کند که به نوعی از از همه موجودات حمایت و حفاظت می کند،بعضی به این نیروهای ناشناخته یا قوانین نظام هستی و نیستی ، خدا میگن

    پاسخحذف
    پاسخ‌ها
    1. سلام. اول که ببخشید دیر پابلیش کردم. یادم رفته بود. دوم :
      وقتی این پست را می‌نوشتم به خدا فکر نمی‌کردم. در واقع منظورم یک دوست خیلی خوب بود یا یک برادر یا خواهر قابل اتکا.کسی که هروقت صدایش بزنی جواب بدهد. دیده‌ام که می‌گویم. یعنی گشته‌ایم ما و بوده..

      حذف
    2. سلام،خیلی شانس داشتید که که با اینطور فردی آشنا هستین،یا شاید هنوز به مرحله ای از زندگی نرسیدین که نه گفتن و یا بدتر از نه گفتن را از اون فرد بشنوید یا ببینید،من هم زمانی اینطور فکر می کردم که از یک آدمی هیچوقت این کارهایی را که امروزه ازش می بینم،نخواهم دید،متأسفانه گذر زمان نشون داد به هیچ کس نمیشه تکیه کرد

      حذف