دوشنبه، خرداد ۱۲، ۱۳۹۹

سکوت در مدیریت یک هنر است، حرف به‌جازدن یک واجب کفایی

یکی از اشتباهات من در کار این است که خیلی از افراد تعریف می‌کنم و شدت تشویق کردنم بسیار بیشتر از حالت خنثی‌بودن است چه برسد به تنبیه که به‌ندرت است.

به‌نظرم مدیر در تعریف از کارمندانش باید بسیار سنجیده عمل کند و حتی اگر کارمندی درجه یک است، سعی کند در تعریف  امساک داشته‌باشد.
از بس خودم آدمی هستم که با تشویق رشد می‌کنم  مدام فکر می‌کنم باید مدام به کارمندانم برای هر کار مثبتی "هزار آفرین " بگویم و یادآوری کنم که " من شما را می‌بینم."

این اشتباه است.
کمترین نتیجه‌اش این است که طرف توی ذهنش بالای درخت می‌نشیند و توقع ندارد که ممکن است اشتباه کند و برای اشتباهش توبیخ شود.

 امروز تازه می‌توانم مدیرعامل مهربان را کمی درک کنم. آن چهره همیشه لبخند بر لب که در ۹۹ درصد موارد فقط شنونده بود، کادو به اندازه می‌فرستاد، پاداش به وقت درخواست می‌داد، اضافه حقوق را با چانه‌زنی زیاد می‌پذیرفت و هر صد سال می‌گفت "آفرین"!

هیچ نظری موجود نیست:

پست کردن نظر