جمعه، دی ۰۸، ۱۳۹۶

کاسکویی که دوست ندارد صحبت کند

حوصله توضیح‌دادن ندارم. به هیچ‌کسی حتی مدیرعامل مهربان. دو روز است با خودم فکر می‌کنم حوصله ندارم زنگ بزنم و مثل همیشه دو ساعتی از اتفاقات شرکت تعریف کنم.
با بقیه هم همین طورم. دلم می‌خواهد دیگران حرف بزند و من شنونده باشم. از آن بهتر اینکه هیچ‌کسی حرف نزند.


چهارشنبه، دی ۰۶، ۱۳۹۶

رفیقم کجایی؟ دقیقن کجایی؟؟

- پست قبلی رو نمی‌دونم چکار کردم که هیچ طوری فونتش نرمال نمی‌شه. ولش کردم به امان خدا. فقط حیف اون دو تا لینک آخرش اگر باز نکنید.

- خبر دیگه ای نیست. بازم یه روز نسبتن سخت رو گذروندم. کار به‌هیچ‌وجه منو خسته نمی‌کنه مگر اینکه آرامش فکری نداشته‌باشم و این مدت مرتب در تلاطم بودم.

- زلزله رو هم نفهمیدم. دوز قرص رو زیاد کرده‌بودم و بنابراین صبح با اخبار رادیو پیام و تلفن بابا متوجه شدم.

- مدتیه دارم مراقبه می‌کنم. واقعیت اینه که توی رودروایسی با معلمم مونده‌م. این همه بی‌حرکت نشستن و تمرکز کلافه‌م می‌کنه. سه هفته بیشتر نمونده. فعلن روزهای با استاد دو نوبت نیم ساعته نشست داریم و روزهای دور از چشم استاد، یک نشسست بیست دقیقه‌ای. اگه کسی تجربه مراقبه داشته‌باشه می‌فهمه چه حالی دارم.

- امشب سالگرد فوت آقای میرشب بود. دومین سالیه که مراسم بچه‌ها رو نمیرم. البته امسال دیر خبردار شدم و کماکان آدمی نیستم که بتونم خودم رو ری‌ست کنم و دقیقه نود بهم بگن برو مهمونی. 
خوش‌به‌حال میرشب که این همه دوست‌داشتنیه هنوز. فک کنم شش ساله فوت کرده. البته اینکه واقعن خوش‌به‌حالشه نمی‌دونم.. امیدوارم یه‌جایی همین دور و برا درحال نوع دیگه ای از زندگی باشه و خوش‌حال بشه از اینکه یادش هستیم.

-فردا معلم زبان دارم. طبق معمول مشقام رو انجام نداده‌ام و برای همینه که روحیه وبلاگ‌نویسیم عود کرده.

سه‌شنبه، دی ۰۵، ۱۳۹۶

نوشته‌های خوب برای آدمهای خوب :)

امروز شرکت آروم بود. انگار جلسه دیروز موثر واقع شده! فعلن چسبیدیم به دو مسئله مهم. یکی فروش و دیگری وصول مطالبات.

...

 به طور کلی من از کتابهای ایرانی خوشم نمی‌یاد. به نظرم دلگیر و بدون موضوعی بکر و جذابند. 
اما در راستای گوش کردن کتاب صوتی در فرودگاه و ماشین، دو تا کتاب ایرانی رایگان از سایت نوار داون لود کردم. یکی "مدیر مدرسه" نوشته جلال آل احمد و دیگری"زنی که مردش را گم کرد" نوشته صادق هدایت.

از هردوی اینها سالهای خیلی دور چند کتاب خوندم که دوست نداشتم. ولی حالا نمی‌دونم اقضای سن بود یا ویژگی کتاب صوتی که خیلی به درد قصه گوش کردن می‌خوره( به‌جای گوش کردن کتابهای آموزشی)، این دو تا کتاب رو خیلی دوست داشتم.
 به هر کدوم از ۵ امتیاز، سه امتیاز میدم. سرگرم‌کننده و شیرین بودند و خیلی خوب تونستم مخصوصا با کتاب مدیر مدرسه هم‌ذات پنداری کنم.

...

این دو تا مطلب زیر رو توصیه می‌کنم بخونین. نوشته دو تا از بچه های متممی‌ست. در کل متممی‌ها خوش‌فکرند :)
*   در این سه چهارمِ رفته ی سال، کجاییم؟ در یک چهارمِ باقیمانده، میخواهیم به کجا برسیم؟

*    ۱۰۰روز باقیمانده تا آخر سال

دوشنبه، دی ۰۴، ۱۳۹۶

سینگل مام و پسران سرکشی که باید کنترل کند :(

 به قول آیدا خستمه. واقعن خستمه.

روز خیلی سخت و سنگینی گذشت. با مشورت مدیر فروش و مدیر مالی با تک‌تک بچه های فروش جلسه‌های انفرادی گذاشتیم و قوانین شرکت رو مکتوب ابلاغ کردم. به قولی زور‌چپان کردم. دوست ندارم دیکتاتور باشم ولی گاهی در مدیریت سرسختی و عدم انعطاف لازمه.

قدیمی‌ترین عضو گروه فروش که لیدر خرابکاری‌هاست به‌شدت مقاومت کرد. مدیر مالی خواست کمی انعطاف نشون بدم ولی مخالفت کردم و گفتم اینا قوانین شرکته و همه موظفند رعایت کنن. باید خطوط قرمزم رو کاملن حفظ می‌کردم. این جلسه برای روشن کردن مواضع من(شرکت) بود نه اون.
پسر گفت پس اجازه بدین که ما هم نظراتمون رو درباره مشکلات، مکتوب براتون بنویسیم. گفتم لازم نیست. 
اینجا اشتباه کردم. اینو الان که همه چیز رو دارم بازنگری می‌کنم، فهمیدم. باید می‌گفتم باشه بنویسین. ولی حقیقتن از باندبازی خسته شدم. متنفرم از این روحیه مزخرف که گروهی توی قایق بشینن و به سمت مخالف هدف سیستم، صرفن برای ارضای غرور خودشون، پارو بزنن. این قضیه خسته و عصبانیم کرده بود و مخالفتم بالغانه نبود. والد دستور می‌داد.

قوانینی که نوشته بودم همونایی بود که همیشه داشتیم و لازم الاجرا بود و این ماه‌های اخیر برای لجبازی با مدیر فروش انجام نمی‌شد. 
یک جریمه سنگین مالی برای عدم اجرا گذاشتم و از طرفی یک پاداش خوب برای کسانی که اجرا کنن. 
ما یک رسم داریم و اون انتخاب قهرمان فروش در هر ساله. اوایل فقط فروش ملاک بود وبعد چیزهایی مثل وصول مطالبات و پیشرفت نسبت به سال قبل هم توی اون دخالت داده شد. 
امروز گفتم فروش ۴۰ درصد، رعایت اخلاق حرفه‌ای و کار تیمی و نظم ۴۰ درصد و وصول مطالبات ۲۰ درصد سهم داره. جایزه هم یک سفر خارج خوب به همراه همسر یا مادر یا دوست‌شونه. 

نمی‌دونم جلسه امروز چقدر کارایی خواهد داشت. حدس می‌زنم زیاد. ولی فکر می‌کنم اون عضو قدیمی رو سست کردم و ممکنه به فکر رفتن بیافته. گرچه حقوق ما از خیلی شرکتها بیشتره ولی اونم یه آدم مغرور و متعصبه. طوری که می‌گفت حاضره برای اینکه گزارش نده، در کل از ماموریت رفتن صرف‌نظر کنه. پول ماموریت ما به دلیل سختی زیاد ماموریت و عدم رغبت بچه‌ها تقریبا برابر حقوقه و این یعنی حاضره برای اینکه یک چشم از ما دربیاره، دو تا چشم خودش رو کور کنه.

یه زمانی با بچه‌های قدیمی که همین پسر هم عضوشون بود می نشستیم و من می‌گفتم فلان‌قدر از تارگت ریالی‌مون مونده و هرکدومشون یه‌مقداری رو تعهد می‌کردن و می‌فروختن. بچه‌های قوی‌تر هم به بچه‌های ضعیف گروه کمک می‌کردن. گرچه پورسانت و پاداش زیادتری داشتن ولی روحیه تیمی مهم بود که الان نیست. البته خیلی وقتها هم همون تیم جلوی من می‌ایستاد و پدرم رو در می‌آوردن ولی چیزی که اصل بود فروش و تارگت شرکت بود که با هر جنگی بهش می‌رسیدیم. 
الان همین ناراحتم می‌کنه. اصل در میان حاشیه‌ها محو شده و نگران‌کننده است.
باز سیگار می‌کشم. روزی ۴-۵ تا  :-‌|

وقتی زندگی در درد گردن محو می شود

زندگی سراسر نوسانه. نمی شه گفت خوب می گذره یا بد. احتمالن وقتی نتونی بگی، یعنی بد نمی گذره.
شب یلدا به خاطر اصرار زیاد پسته خانم رفتم مشهد. مراسمی گرفته بود که نگو و نپرس. کرسی و حافظ و درخت کریسمس برای مغز بادوم کوچولوی برادرم که بیاد و ببینه و حظ کنه. 
خانم برادرم به دلیلی که نمی دونیم دو ساله با خانواده ما قهره. البته برادرم و مغز بادوم میان و میرن ولی اون نمیاد. چندباری هم که زنگ زدیم سوال کنیم، جوابمون رو نداد. 
فکر نمی کردیم شب یلدا مغز بادوم رو بفرسته ولی یه هو یه فرشته کوچولو با یک لباس قرمز حریر اومد. عین انار.
پسته خانم حتی کاغذهای اسم و فامیل رو برای بازی آماده کرده بود. فندق هم فال حافظ برامون گرفت و پیانو زد. خلاصه یکی از مهمونی های دورهمی خانوادگی بود که به ندرت پیش میاد و مسبب همه خوشی هم بچه ها بودن.
..
توی شرکت اوضاع باب میلم نیست. رقابت از بین رفته و بچه های جدید خیلی کند پیش میرن. مدیرفروش رو بایکوت کرده اند و رهبر اصلی این قضیه قدیمی ترین پرسنل شرکتند.
مدام در حال فکر کردن برای رفع حاشیه ها هستم. 

وقتی آدم کسی رو از دست میده، خاطرات بد فراموش می شه و در کل یادش میره که چرا اونو گذاشت کنار و فقط به ایام خوبی که داشتن فکر می کنه. حالا شده مثل من و اون دو تا بچه های فروش که آخر سال قبل از شرکت رفتن. الان مشکلاتشون یادم رفته و فقط افسوس می خورم چرا نتونستم نگهشون دارم.
این یک تجربه است که آدم باید نیروی انسانی رو خیلی خیلی جدی بگیره و مراقبت کنه.
دیگه اینکه گردنم باز افتضاحه. دو روزه قرص می خورم که درد کم بشه. یک آقایی میاد خونه برای ماساژ یومی هو. بعد از ترکیه و ماساژی که اونجا گرفتم، خانم ماسور قدیمیم رو رد کردم بره. ماساژ یومی هو بسایر قوی و از روی لباسه. هربار کلی داد می زنم. نمی دونم خوبه یا بده. از یه طرف می ترسم بلایی سر گردنم بیاره و از یه طرف دیگه به زمین و زمان آویزونم تا درد کم بشه.
یوگا خوبه و دردم  رو از صد به هفتاد رسونده. ولی اون سی تایی که مونده، لامصب گاهی ناکارم می کنه. امروز هم از اون وقتهاست. از نصفه شب درد گردن و شونه به سرم زده و سردرد هم هستم. ورزشهای فیزیوتراپی رو هم شروع کرده ام.
 تمام زندگیم شده کشیدن شونه و چپ و راست کردن گردنم.

یکشنبه، آذر ۱۲، ۱۳۹۶

چنارهای بالا خیابون*

هفته گذشته سه-چهار روز با مدیر فروش رفتیم نمایشگاه کشاورزی آنتلیا. هم فال بود و هم تماشا. گرچه در کل آنتالیا رو دوست ندارم ولی ریلکس شدم.

---

فضای شرکت به شدت خرابه. بخش فروش به هم ریخته. بچه های قدیمی حاضر به قبول مدیر فروش نیستن. و درست مثل مدرسه و بچه مدرسه ای ها شدیم. 
تصور اینکه آدم بزرگا بتونن تا این حد نفهم باشن مسخره است.
حسادت و حس ناتوانی، زمانی که خودشون رو با اون مقایسه می کنن، عقلشون رو زایل کرده. هرچی هم می خوام بهشون بفهمونم قرار نیست کسی با کسی مقایسه بشه و هر کی جای خودشه، نمی فهمن.
از همه بدتر اینه که یکی شون مثل گنده لات محله به بقیه خط میده که گزارش ندین و نامه هاتون رو ندین بهش امضا کنه و..
منم عین معلم مدرسه، امروز جای گنده لات روعوض کردم. بردمش یه اتاق دیگه. می خواست بمیره از غصه. ولی چاره نداشتم. باید این زنجیره رو پاره کنم وگرنه سیستم بهم می ریزه و به زودی باید شاهد یک کتک کاری مردونه باشم.

*مشهدی ها به کسی که الکی فقط بزرگ شده و عقلی نداره می گن چنار بالا خیابون.