پست‌ها

نمایش پست‌ها از July, 2014

در انتظار بوی خوش گل

منتظر گل یاس و دو تا دسته‌گلش هستم. همین الانهاست که هواپیماشون بشینه. دیشب تا ساعت چهار صبح داشتم توی اینترنت دنبال برنامه‌هایی برای سرگرم کردن بچه‌ها می‌گشتم. گرچه فکر نکنم اونا با برنامه‌ریزی من جلو برن ولی بلاخره بهتره وضعم معلوم باشه. این‌جور وقتاست که آرزو می‌کنم یه‌ذره بهتر خیابونا رو بلد بودم.  به بهترین وجهی بلدم یک مسیر خیلی معمولی رو گم کنم و دور شهر بچرخم. الانم می‌خوام ببرمشون چندجا که فکر کنم باید به خودم یک جی‌پی‌اس سخنگو ببندم. برای یک تئاتر هم جا رزرو کردم. امیدوارم همه‌چی مرتب پیش بره و بتونیم بریم. تئاتر موسیقی‌های محلی. مهتاب نصیرپور توش بازی می‌کنه که عاشقشم و زندوکیلی هم می‌خونه که صدای خیلی خوبی داره.
.... اگر خیلی باهشون بهم خوش بگذره و روحیه‌ام عوض بشه شاید دیگه نرم کوش‌آداسی. آخه برم چکار لب دریا ؟ هی بخورم و هی دراز بکشم توی آفتاب؟ اینم شد مسافرت؟ به درد آدمای مریض می‌خوره که فقط بخوان ریلکس کنن.  مسافرت برای من یعنی گشتن بین مردمی که برام متفاوتند. خوردن غذاهایی که تاحالا نخوردم. خرید کردن توی مال. دیدن محل‌های قدیمی و تاریخی. اصلن خوشم نمی‌یاد فقط لب دری…

رفتار متقابل از نوع متقاطع

یکی از چیزهایی که بی نهایت عصبانیم می کنه اینه که طرف مقابلم حرفی رو ادعا کنه و وقتی من بخوام در رد ادعاش حرف بزنم و دلیل بیارم، به محض اینکه شستش خبردار میشه که نمی تونه سرم رو کلاه بزاره، بره توی فاز قربانی و بگه :باشه.. باشه.. هرچی تو می گی.. اصلن ولش کن.. اصلن نخواستم بابا.. این طوری ظاهر شرایط رو طوری می پیچونه که انگار من یک ظالم تمام عیارم و اون یک قربانی بدبخت که در موقعیتیه که ناچاره ظلم من رو قبول کنه.  این بلا رو اغلب یکی دو تا از بچه های فروش شرکت سرم میارن. غیر از اونم خیلی دیدم. حالم بهم می خوره. الان دچار یکی از همین بلاها شده ام و سرم درد گرفته از بس عصبانی ام.
بازی.. فقط بازی.. آدمهای مریض.

آستانه فروپاشی زنانگی؟

عوارض پی‌ام اس دهه چهل زندگی آدم مدل دیگری می‌شن.  یک ماه درد انگشت می‌گیری .. طاقت‌فرسا!  تا جایی که می ری دکتر، برات آزمایش اسید اوریک و آرتریت می‌نویسه.  ماه بعد درد کتف و گردن می‌گیری و فکر می‌کنی لابد آرتروزداری...  بداخلاقی‌های پی ام اس این دهه هم می‌شه نیمه دوره، آخر دوره یا اول دوره.  نظم این پدیده‌ای که یکی از منظم‌ترین اتفاقات تاریخ زنهاست به‌هم می‌ریزه و هر ماه با یک تغییر جدید شگفت‌زده میشی.
احتمالن قراره این همه تغییر راضیم کنن با آغوش باز برم پیشواز مونوپوز.
مونوپوز داره میاد؟! آخه من هنوز نفهمیدم کی‌ام؟ چی‌ام؟ خرم؟ آدمم؟ ...




کمی سنجد بخور جونم

شروع اواین روز کاری بعد از یک شب نخوابیدن حسابی. درد گردن و درد شونه ام دیشب افتضاح بود. ژلوفن خوردم. درد بهتر شد ولی طبق معمول که اکثر قرصهای مسکن باعث می شن تپش قلب بگیرم، این بار بدخوابی از نوع دیگه ای سراغم اومد. وضعم خیلی خرابه.فکر کنم باید دیگه عزمم رو جزم کنم و امروز هرطوری شده برم ورزش. تنها راهش همینه.

تعطیلات مفصل و یه آدم مجرد

-تعطیلی بدی نبود. لازمش داشتم. به خونه رسیدم و استراحت کردم. 
-کتف راستم مدام می‌گیره. می‌رم ماساژ به‌خاطرش. امروز هم خانمه می‌یاد خونه. کمی هم از تنها بودن با خانمه می‌ترسم. درست نمی‌دونم چرا کتفم می‌گیره. دیگه که بازی نمی‌کنم با موبایل. فکر کنم هنوز به خونه جدید عادت ندارم. خوابیدنم درست جا نیافتاده و هنوز یه‌شب واقعی نخوابیده‌ام. بیست روزی به زور قرص خواب، خوابیدم. ولی قرصهای خواب منو افسرده می‌کنن و از طرفی در طول روز سرحال نبودم. ولش کردم. گفتم به درک. یا می‌خوابم یا نه. تمام طول خواب حواسم هست که روی شونه راستم نخوابم که درد داره.
-نمی‌خواستم تابستون برم سفر. برنامه‌ام یه سفر بزرگه برای آخر سال که براش پول لازم دارم و وقت. اما این خستگی مدام روحی ولم نمی‌کنه. گل یاس گفت خره پاشو بره ترکیه. شاید زنده نموندی برای سفر بزرگه. اگرم زنده موندی به وقتش فکرش رو می‌کنی.  این مدت سه تا پیشنهاد ترکیه داشتم. مرده نمی‌گوزه وقتی می‌گوزه تابوت رو می‌شکنه! منم همیشه باید دنبال پارتنر سفر باشم و حالا که نمی‌خواستم برم، سه تا یه جا پیدا شدن. به اصلی‌ترین‌شون گفتم پول ندارم. ولی با حرف گل یاس به…

فراموشی

-دوست داشتم برم یه‌جای دیگه بنویسم. ناشناس.. ولی دیگه همین بیست تا خواننده رو هم باز از دست می‌دادم. پیداکردن اینجا برای هرکی که بخواد منو سرچ کنه خیلی راحته. عکس پروفایلم رو عوض کردم ولی گمون نکنم فایده‌ای داشته باشه. دو تا جی‌میل دارم که ایمیل‌های هردو به یک اینباکس می‌یان. و وقتی می‌خوام جواب کسی رو بدم گاهی اشتباهی با آدرس ایمیل این وبلاگ جواب میدم و این‌طوری خیلی‌ها که دوست نداشتم اینجا رو بخونن پیدام کردن. در عوض خواننده‌های وبلاگ فروغم رو از دست داده‌ام. نمی‌دونم چرا اونا دنبالم نمی‌گردن :).
-دوباره کتابخونی رو شروع کردم. با این حافظه گنجشکیم کتاب همه افق فریبا وفی رو از توی کتابخونه، از قفسه کتابهای نخونده، برداشتم و خوندم وهی دیدم انگار داستانهاش خیلی آشنان.  امروز اومدم توی گودریدز در موردش کامنت بدم که دیدم قبلا این کار رو کرده‌ام!
ضمن اسباب‌کشی کتابهای قفسه‌های مختلف قاطی شدن و چندبار هم بازچینی کردم ولی انگار هنوز درست نشده. الان دارم چاقوی شکاری موراکامی رو می‌خونم. این یکی رو مطمئنم نخونده‌ام چون خیلی جدیده. :) راستی هست یا نیست سارا سالار رو هم خوندم. بد نبود. گاهی فک…

آیدا

این دو نوشته آخر آیدا شاهکارن..دیشب هنوز اینا رو نخونده‌بودم که دیدمش.. بهش گفتم نمونه یک زن واقعی هستی با همه خاصیت‌های زیبای زن بودن.. ولی این دو تا رو که خوندم دلم می‌خواد بهش بگم فراتر از زیبایی و محبتی دوست خوب من..
گفت تو بیا، اون با من.
"I Am Her"

روزهای خوش ... و کسی که هرگز نمی‌رود از یاد

به شدت خسته‌ام. ده روز مامان و بابا اینجا بودن و من نمی‌دونستم سرم رو از زیر پام بردارم یا پام رو از زیر سرم. کارهای شرکت به‌شدت زیاد بود و عصرها بدو بدو می‌اومدم خونه. فکر می‌کنم اینا رو توی پست قبل هم نوشتم.  بی‌خوابی شبانه هم مزید بر علت بود. مدام مهمون داشتیم  و منم با ذهن شلوغم به‌سختی می‌خوابیدم. خیلی وقتها هم باید تا ساعت یک شب به مامان و بابا رسیدگی می‌کردم. دلم می‌خواست یک هفته رو تعطیل می‌کردم و پیششون می‌موندم ولی به‌هیچ وجه راه نداشت.. حتی پنجشنبه که مامان خواهش کرد نرم شرکت، بازم نمی‌تونستم.. دلم یه ور بود و مغزم یه ور دیگه.
جمعه رفتن. ولی من هنوز به شدت کار دارم. یه آقایی رو استخدام کردم. به عنوان آسیستان خودم. خیلی هم خوب بوده تا الان. باهوشه که این خیلی عالیه. حرف اضافی هم نمی‌زنه که عالی‌تر. مرتب و خوش‌لباس هم هست. فقط روز اول ناخون‌هاش بلند بود که یه‌جوری بهش رسوندم که این طوری نمی‌شه واونم عین جت حرفم رو گرفت و فرداش کوتاه کرده بود.  با وجود اومدنش هنوز مثل فرفره باید کار کنم. تقریبا روزی نه ساعت. ولی تموم نمی‌شه. انگار یه‌سری کارها زیرخاکی بوده‌اند و با اومدنش تاز…

یه جور دیگه

امروز درست می شه یه هفته که مامان و بابام اومدن پیشم. روال زندگیم آن چنان عوض شده که به کل یادم رفته قبلش چجوری زندگی می کردم. ازصبح تا ساعت چهار-چهار و نیم کار می کنم و بعدش بدو بدو می رم خونه. توی راه احتمالن یا باید براشون چیزهایی برای کادو دادن به این و اون بخرم و یا قراره مهمون داشته باشیم و خرید مهمونی بکنم .بعدش هم دو ساعتی می برمشون گردش وخرید.   پریشب حتی مهمونی افطار دادیم!! البته آقای فارسی زحمت غذاها رو کشید ولی از شدت استرس دو روز سردرد بودم چون وسط هفته با یک عالمه کار باید برنامه مهمونی رو هم ردیف می کردم.  این جور اومدنها باعث می شه بفهمم چقدر زیاد زندگیم روی برنامه مجردی و کار ست آپ شده و تغییرش چقدر برام سخته. جمعه می رن. جاشون بسیار خالیه. عصرا که با دست پر می یام خونه و با اینکه کلید دارم، زنگ در رو می زنم و بابام با گوشهای کم شنواش سی دفعه می پرسه کیه ؟ کلی حال خوب داره. مامانم وضع کمرش خیلی بده. خیلی بد. تقریبا با واکر چندقدم می تونه راه بره و اونم با کلی عرق ریزون. باید فکری برای جراحی کمرش بکنم. ریسکش بالاست و اگر این کار رو بکنم باید مسئولیت عواقبش رو به گرد…